کسی را می شناسید که به طور منظم از نظر اجتماعی و عاطفی از دیگران جدا شده است؟ یا شاید آن شخص شما هستید؟ در اینجا نحوه تشخیص علائم اختلال شخصیت اسکیزوئید و ایجاد دلبستگی قوی تر آمده است.
اختلال شخصیت اسکیزوئید چیست؟
اختلال شخصیت اسکیزوئید، یک وضعیت سلامت روانی است که با جدا شدن از روابط اجتماعی و مشکل در بیان احساسات تعریف می شود. این یک اختلال خوشه ای است، به این معنی که شامل رفتار یا تفکر به روش های عجیب و غریب یا غیرعادی است.
اگر فردی مبتلا به این احتلال باشد، تمایل چندانی به برقراری یا حفظ روابط شخصی ندارد و ممکن است زندگی خود را به گونهای ساختار دهد که به او امکان میدهد ارتباط با دیگران را به حداقل برساند.
برای مثال، ممکن است از قرار ملاقات اجتناب کنند و به دنبال شغلی باشند که به آنها اجازه دهد از خانه یا در انزوا کار کنند. در موقعیتهای اجتماعی، ممکن است احساس کنند از نظر عاطفی از دیگران جدا شدهاند یا خود را بهعنوان یک ناظر ببینند تا مشارکتکننده. در حالی که برخی از افراد مبتلا به اختلال اسکیزوئید ممکن است بتوانند درجه خاصی از صمیمیت فیزیکی را تحمل کنند، برخی دیگر خود را به طور خودکار در اطراف دیگران جدا می کنند.
علت ایجاد اختلال شخصیت اسکیزوئید
علت ایجاد این اختلال ناشناخته است. با این حال، تحقیقات فعلی به چند احتمال اشاره می کند:
- این اختلال ممکن است از طریق ژن های خانواده منتقل شود و به این معنا است که این اختلال، یک نوع بیماری روانی ارثی است. به نظر می رسد داشتن یکی از اعضای خانواده مبتلا به اسکیزوفرنی نیز خطر ابتلا به این اختلال شخصیت را در فرد افزایش می دهد.
- تجربیات دوران کودکی ممکن است باعث ایجاد این اختلال شود یا به آن کمک کند. داشتن یک مراقب غفلت کننده یا تجربه موقعیت های آسیب زا و تروما طور، مانند سوء استفاده جنسی یا عاطفی، می تواند منجر به مشکلات اعتماد، عزت نفس پایین و کناره گیری اجتماعی شود.
- بیماری، ضایعات یا سایر ناهنجاریهای مغز ممکن است خطر ابتلا به این اختلال را افزایش دهد. آسیب مغزی تروماتیک نیز ممکن است یکی دیگر از عوامل خطر باشد. این نوع آسیب میتواند بر بخشهایی از مغز تأثیر بگذارد که عملکرد اجتماعی یا پردازش و ادراک عاطفی را کنترل میکنند.
9 راه تشخیص اختلال شخصیت اسکیزوئید
علائم اختلال شخصیت اسکیزوئید، بیشتر از سایر اختلالات شخصیت در طول زمان ثابت می ماند. برای تشخیص این اختلال، بیماران باید یک الگوی پایدار داشته باشند. همچنین، علائم باید از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد.
- جدایی و بی علاقگی عمومی نسبت به روابط اجتماعی.
- بیان محدود احساسات در تعاملات بین فردی.
- عدم لذت بردن از روابط نزدیک، از جمله روابط با اعضای خانواده.
- تمایل شدید به فعالیت های انفرادی.
- علاقه چندانی به فعالیت جنسی با شخص دیگر، در صورت وجود، کم است.
- لذت بردن از فعالیت های اندک، در صورت وجود.
- فقدان دوستان نزدیک یا افراد مورد اعتماد، به جز اقوام درجه یک.
- بی تفاوتی آشکار نسبت به تحسین یا انتقاد دیگران.
- از نظر عاطفی جدا یا سرد به نظر می رسد.
تفاوت اختلال شخصیت اسکیزوئید با دیگر اختلالات شخصیت
رواشناسان باید اختلال شخصیت اسکیزوئید را از موارد زیر تشخیص دهند:
- اسکیزوفرنی و اختلالات مرتبط: بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید، بر خلاف مبتلایان به اسکیزوفرنی، اختلالات شناختی یا ادراکی (مانند پارانویا، توهم) ندارند.
- اختلالات طیف اوتیسم: اختلالات اجتماعی و رفتارها یا علایق کلیشه ای در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید کمتر برجسته است.
- اختلال شخصیت اسکیزوتایپی: این اختلال، با ادراک و تفکر تحریف شده مشخص می شود. این ویژگی ها در اختلال شخصیت اسکیزوئید وجود ندارند.
- اختلال شخصیت اجتنابی: انزوای اجتماعی در اختلال شخصیت اسکیزوئید به دلیل جدایی فراگیر و بی علاقگی عمومی نسبت به روابط اجتماعی است، در حالی که در اختلال شخصیت اجتنابی به دلیل ترس از رها شدن یا خجالت است.
درمان اختلال شخصیت اسکیزوئید
اصول کلی برای درمان اختلال شخصیت اسکیزوئید مانند همه اختلالات شخصیت است.
از آنجایی که معاشرت می تواند برای افراد دارای این اختلال دشوار باشد، گروه درمانی نیز می تواند مفید باشد. این جلسات به فرد این امکان را می دهد که بازتر بودن با دیگران و خواندن نشانه های کلامی و غیرکلامی را تمرین کند.
رویکردهای شناختی-رفتاری که بر کسب مهارت های اجتماعی تمرکز دارند نیز ممکن است به درمان بیماران کمک کنند. از آنجایی که بیماران مبتلا به این اختلال علاقه ای به افراد دیگر ندارند، ممکن است انگیزه ای برای تغییر نداشته باشند.
در ادامه برخی از دارو ها که در درمان این اختلال موثر هستند را بررسی میکنیم.
دارو درمانی
در حالی که هیچ دارویی وجود ندارد که این اختلال را درمان کند، برخی از داروها می توانند به فرد در مدیریت مشکلات همراه کمک کنند:
- داروهای ضد اضطراب می توانند به کنترل اضطراب پیرامون تعاملات اجتماعی کمک کنند.
- داروهای ضد افسردگی مانند مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین، ممکن است به کاهش علائم افسردگی کمک کنند.
- اگر فرد با افکار تحریف شده دست و پنجه نرم کند، داروهای ضد روان پریشی می توانند کمک کنند.
بدون دیدگاه