سیکل قاعدگی از روز اول شروع آخرین قاعدگی تا شروع قاعدگی بعدی حساب می گردد. در صورتی که سیکل قاعدگی بیشتر از 38 روز به طول انجامد و یا در صورتی که طول دوره سیکل متغیر باشد، می تواند بیانگر بی نظمی و یا همان اختلال قاعدگی باشد.
بی نظمی در قاعدگی می تواند دلایل گوناگونی داشته باشد. در این مقاله به بررسی اختلال قاعدگی که یکی از شایع ترین اختلالات است، می پردازیم.
اختلال قاعدگی چیست؟
برخی از زنان به راحتی دوره های ماهانه خود را بدون نگرانی پشت سر می گذارند و تقریباً در یک زمان هر ماه شروع و متوقف میشوند و کمی ناراحتی جزئی احساس میکنند.
با این حال، زنان دیگر مجموعه ای از علائم فیزیکی ویا احساسی را درست قبل و در طول قاعدگی تجربه می کنند که ناراحت کننده است. از خونریزی شدید و پریود نشدن گرفته تا نوسانات خلقی غیرقابل کنترل، این علائم ممکن است زندگی یک زن را به طور عمده مختل کند.
بیشتر مشکلات چرخه قاعدگی توضیح ساده ای دارند و طیف وسیعی از گزینه های درمانی برای تسکین علائم شما وجود دارد. اگر قاعدگی شما طاقت فرسا است، علائم خود را با پزشک خود در میان بگذارید. هنگامی که علائم شما به طور دقیق تشخیص داده شد، او می تواند به شما کمک کند تا بهترین درمان را انتخاب کنید تا چرخه قاعدگی شما قابل تحمل باشد.
چرخه قاعدگی چگونه کار می کند؟
دوره قاعدگی شما بخشی از چرخه قاعدگی شما است. مجموعه ای از تغییرات که به طور متوسط هر 28 روز در قسمت هایی از بدن شما (تخمدان، رحم، واژن و سینه ها) رخ می دهد. برخی از چرخه های قاعدگی طبیعی کمی طولانی تر هستند. برخی کوتاهتر هستند اولین روز قاعدگی روز اول سیکل قاعدگی شماست. متوسط دوره قاعدگی حدود پنج تا هفت روز طول می کشد. یک دوره قاعدگی طبیعی برای شما ممکن است با آنچه برای شخص دیگری تجربه میکند، متفاوت باشد.
علائم اختلالات قاعدگی
اگر یک یا چند مورد از علائمی که قبل یا در طول قاعدگی تجربه می کنید باعث ایجاد مشکل شود، ممکن است دچار اختلال قاعدگی شده باشید. این موارد عبارتند از:
- خونریزی شدید قاعدگی
- عدم خونریزی قاعدگی (آمنوره)
- خونریزی بین دوره ها (خونریزی نامنظم قاعدگی)
- قاعدگی های دردناک (دیسمنوره)
- سندرم پیش از قاعدگی (PMS)
- اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD)
خونریزی شدید قاعدگی
از هر پنج زن، یک زن در طول قاعدگی خود به قدری خونریزی می کند که مجبور است زندگی عادی خود را فقط برای مقابله با جریان خون سنگین متوقف کند.
اگر خونریزی با فعالیت های عادی تداخل داشته باشد، سنگین تلقی می شود. از دست دادن خون در طول یک دوره قاعدگی طبیعی حدود 5 قاشق غذاخوری است، اما اگر خونریزی قاعدگی شدید داشته باشید، ممکن است هر ماه 10 تا 25 برابر این مقدار خونریزی کنید. ممکن است مجبور شوید به جای سه یا چهار بار در روز، هر ساعت یک تامپون یا پد را عوض کنید.
خونریزی شدید قاعدگی می تواند در مراحل مختلف زندگی شما شایع باشد میتواند در طول سال های نوجوانی که برای اولین بار عادت ماهانه شروع میشود، باشد و یا در اواخر دهه 40 یا اوایل 50 سالگی، زمانی که به یائسگی نزدیک می شوید، باشد.
خونریزی شدید قاعدگی می تواند ناشی از موارد زیر باشد:
- عدم تعادل هورمونی
- ناهنجاری های ساختاری در رحم، مانند پولیپ یا فیبروم
- مشکلات تیروئید
- اختلالات لخته شدن خون مانند بیماری فون ویلبراند، یک اختلال خونریزی خفیف تا متوسط
- پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک (ITP)، یک اختلال خونریزی دهنده که با تعداد بسیار کمی پلاکت در خون مشخص می شود.
- بیماری کبد یا کلیه
- سرطان خون
- داروها، مانند داروهای ضد انعقاد مانند پلاویکس (کلوپیدوگرل) یا هپارین و برخی از هورمون های مصنوعی.
- سقط جنین
- عفونت ها
علت اختلال قاعدگی
ایجاد اختلال قاعدگی، علت های گوناگونی دارد که بیشترشون هم به خاطر زمینه ژنتیکی است که در ادامه آن ها را بررسی میکنیم.
1.دیسمنوره اولیه
دیسمنوره زمانی که علت خاصی وجود ندارد به عنوان اولیه و زمانی که یک بیماری زمینه ای منجر به پریودهای دردناک می شود به عنوان ثانویه طبقه بندی می شود. در دیسمنوره اولیه، مواد شیمیایی پروستاگلاندین که باعث انقباض رحم می شوند توسط بدن بیش از حد تولید می شوند. این باعث می شود که رحم بیش از حد منقبض شود و باعث درد شدید شود.
2.دیسمنوره ثانویه
علاوه بر تولید بیش از حد پروستاگلاندین ها، دیسمنوره ثانویه معمولاً به دلیل یک بیماری زمینه ای ایجاد می شود:
- آندومتریوز: زمانی که بافت پوششی رحم در خارج از رحم روی سطح سایر اندام ها مانند مثانه، روده یا تخمدان رشد می کند. این بافت در طول چرخه قاعدگی به تحریک هورمونی پاسخ می دهد اما نمی تواند به عنوان خون پریود در مرحله خونریزی چرخه دفع شود. این باعث میشود که اندامهای آسیبدیده به هم بچسبند و همچنین جای زخم ایجاد شود که به نوبه خود میتواند باعث عوارضی مانند درد مزمن و ناباروری شود.
- آدنومیوز: شبیه اندومتریوز است، اما به جای رشد بافت در سایر اندام ها، در قسمت عضلانی رحم رشد می کند و آن را بزرگتر می کند و گاهی باعث درد می شود.
- فیبروم رحم: تومورهای غیر سرطانی که می توانند در لایه های مختلف رحم رشد کنند. این تومورها اندازه رحم را افزایش می دهند و ممکن است باعث درد، خونریزی غیرطبیعی و افزایش فشار بر سایر اندام ها شوند.
3.PMS
علل سندرم پیش از قاعدگی هنوز خیلی مشخص نیست، اما مطمئناً مربوط به کاهش سطح هورمون استروژن درست قبل از شروع پریود است. علائم فیزیکی مانند گرفتگی عضلات، حالت تهوع، درد سینه، تورم و سردرد و همچنین علائم احساسی مانند نوسانات خلقی، گریه، افسردگی و بی خوابی ممکن است رخ دهد.
چگونه اختلالات قاعدگی تشخیص داده میشود؟
برای تشخیص دیسمنوره، یک متخصص پزشکی علائم را ارزیابی کرده و یک معاینه فیزیکی انجام می دهد. ممکن است برای افتراق دیسمنوره اولیه از ثانویه از آزمایشهای تصویربرداری مانند سونوگرافی یا MRI استفاده شود. این معاینات به پزشک متخصص کمک می کند تا به اندام های لگنی نگاه کند و وجود دلایل زمینه ای مانند فیبروم رحم را رد کند.
در سندرم پیش از قاعدگی، تشخیص با ردیابی و تجزیه و تحلیل علائم با کمک یک متخصص پزشکی انجام می شود.
علائم باید هر روز حداقل به مدت 3 ماه متوالی ثبت شود. این باید شامل احساس فرد و درجه بندی شدت علائم باشد. پریودها نیز باید ثبت شوند تا بتوان شروع علائم را با مراحل چرخه قاعدگی مقایسه کرد. سندرم پیش از قاعدگی زمانی تشخیص داده می شود که پزشک یک الگوی عود را در حداقل 3 ماه متوالی تایید کند. علائم PMS ابتدا حداقل 5-7 روز قبل از پریود ظاهر می شود و حداکثر 4 روز پس از شروع پریود به پایان می رسد. علائم عود کننده بسیار شدید PMS ممکن است PMDD یا اختلال نارسایی پیش از قاعدگی باشد.
روش های درمان اختلال قاعدگی
روش درمان اختلالات قاعدگی میتواند به صورت داروهای بدون نسخه و یا عمل جراحی باشد همچنین رژیم غذایی نیز تاثیر بسزایی در درمان اختلال قاعدگی دارد. به طور معمول، ابتدا باید درمان های کمتر تهاجمی در نظر گرفته شود. انتخاب های درمانی به سن شما، تمایل شما به حفظ باروری و علت خونریزی غیرطبیعی، بستگی دارد. برخی از درمان ها ممکن است خونریزی قاعدگی شما را به یک جریان خفیف تا عادی کاهش دهند.
دارو ها
درمان دارویی اغلب موفق بوده و اولین گزینه است. این فواید فقط تا زمانی که دارو مصرف می شود دوام دارد، بنابراین اگر این مسیر را انتخاب می کنید، باید بدانید که درمان دارویی یک تعهد طولانی مدت است.
قرصهای ضدبارداری با دوز پایین، پروژستینها و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) ممکن است به کنترل خونریزی شدید یا نامنظم ناشی از عدم تعادل هورمونی کمک کنند. اگر قاعدگی شما متوقف شده است، داروهای ضد بارداری خوراکی و چسب های ضد بارداری در بازگرداندن خونریزی منظم بسیار موثر هستند، اگرچه دلیل قطع خونریزی را اصلاح نمی کنند. هر دو همچنین می توانند به کاهش جریان قاعدگی، بهبود و کنترل الگوهای قاعدگی و تسکین درد لگن در طول قاعدگی کمک کنند.
ناتازیا که حاوی استروژن مصنوعی استرادیول والرات است، اولین قرص ضد بارداری مورد تایید FDA برای درمان خونریزی شدید قاعدگی است که ناشی از بیماری رحم نیست. قرص ترکیبی استروژن و پروژسترون ممکن است به زنانی که قرصهای ضد بارداری خوراکی را برای پیشگیری از بارداری انتخاب میکنند کمک کند و عوامل خطری که ممکن است استفاده از کنترل بارداری هورمونی را غیرممکن کند، ندارند.
پروژستینهای خوراکی یا تزریقی نیز برای کنترل خونریزیهای شدید، بهویژه خونریزیهای ناشی از کمبود تخمکگذاری، استفاده میشوند. اگرچه آنها به خوبی استروژن کار نمی کنند، اما برای مدیریت طولانی مدت موثر هستند. عوارض جانبی شامل خونریزی قاعدگی نامنظم، افزایش وزن و گاهی اوقات تغییرات خلق و خوی است.
عمل جراحی
گزینههای جراحی برای خونریزی شدید، رحم را حفظ میکنند و تنها پوشش داخلی رحم را از بین میبرند. با این حال، اکثر این روشها منجر به از دست دادن باروری میشوند و به توانایی شما برای بچه دار شدن پایان میدهند. خطرات مشترک همه گزینه های جراحی شامل عفونت، خونریزی و سایر عوارض است.
هیسترکتومی، یکی از رایج ترین روش های جراحی است که برای پایان دادن به خونریزی شدید انجام می شود. این تنها درمانی است که به طور کامل قطع خونریزی را تضمین می کند. اما این یک جراحی رادیکال نیز هست که رحم شما را برمی دارد. عوامل متعددی باعث می شود که هیسترکتومی انتخابی مورد توجه جدی قرار گیرد: این یک جراحی بزرگ است و تمام خطرات مرتبط با هر روش جراحی را شامل می شود. یک دوره نقاهت طولانی، اغلب چهار تا شش هفته، ممکن است برای برخی از زنان ضروری باشد. خستگی مرتبط با این روش می تواند بسیار بیشتر طول بکشد.
رژیم های غذایی
برای کمک به مدیریت علائم PMS و اختلال قاعدگی، تغییرات رژیم غذایی پیشنهاد شده در مقاله را امتحان کنید:
- کاهش مصرف الکل، کافئین، نیکوتین، نمک و شکر تصفیه شده که می تواند علائم PMS و PMDD را بدتر کند.
- افزایش کلسیم در رژیم غذایی خود از منابعی مانند محصولات لبنی کم چرب، محصولات سویا، سبزیجات تیره مانند شلغم و آب پرتقال غنی شده با کلسیم.
- افزایش میزان کربوهیدرات های پیچیده در رژیم غذایی؛ اینها شامل میوه ها، سبزیجات، غلات و حبوبات است.
بدون دیدگاه